Zonsondergang op de Waddenzeedijk bij Wierum 22 september 2020.

 

Op de foto klikken om het hele album te kunnen zien.

 

Zonsondergang op de Waddenzeedijk bij Wierum 22 september 2020.

Wát een prachtige dag deze 22ste september op de grens van de zomer en de herfst. Het is in ieder geval vandaag nog volop zomer met zomerse temperaturen. Een wandeling zit er echter niet in, omdat ik iemand moet begeleiden naar het MCL in Leeuwarden en daarna weer thuis brengen. Nu ben ik helemaal verliefd op het Wad en omdat we dus tóch al een eind die kant op waren, had ik bedacht om daarna door te rijden naar Wierum om daar te gaan genieten van de waarschijnlijk voorlopig laatste zomerse zonsondergang.

Nu had ik een dag ervoor prachtige foto’s langs zien komen van Nanne Nicolai tijdens weer een van de vele tripjes die hij maakt naar het Wad. En daar stonden o.a. foto’s op van naar we denken door kinderen gemaakte bouwsels. Onderaan de dijk in het slik en bij vloed uiteraard in het water. Eén van de foto’s vond ik heel bijzonder! Een bouwsel, dat mij (en Nanne ook trouwens) deed denken aan de ruïne van een tempel uit de Oudheid. Dat wilde ik ook graag zien en dan fotograferen tijdens zonsondergang.

Wij dus op naar Wierum. Eerst de dijk op. Heerlijk in de zon! Prachtig weer die weidsheid en nu liepen we er alleen. De drukte is voorbij. Prachtig ligt het dorpje tegen de dijk aan gevleid, beschenen door de al laagstaande zon. Onder het luiden van de klok (6 uur) dalen we de dijk weer af en ik loop even het Eetcafé binnen om te vragen of zij iets weten van de bouwsels en waar ik ze precies kan vinden. Noch de eigenaar, noch een handjevol inwoners, die aan de bar zitten, weten hier iets van. Ik laat foto’s zien van Nanne, maar niemand heeft enig idee. Ik vraag nog even tot hoe laat we een hapje kunnen eten. Nou, dat kan hier tot vrij laat. Prachtig, want dan gaan we eerst op zoek en eten later wel als de zon onder is.

In de auto terug naar Ternaard, maar al eerder een weggetje in, het Skoar geheten, dat naar de zeedijk voert. Daar aangekomen de dijk op. Ook weer prachtig om hier te lopen, er is van alles te zien, maar niet wat ik zoek. Weer in de auto. Onderweg 2 wandelende dames afkomstig uit Ternaard aangesproken, maar ook zij hebben geen idee. Dan kom ik op het lumineuze idee om Nanne maar even te bellen. Gelukkig neemt hij op en dan blijkt, dat ik er al héél dichtbij was. Even terug en dan weer de dijk op. Iebele rijdt terug naar Wierum en ik ga lopend terug.

Ben nog maar amper een eindje verder of ik zie de plek liggen. Op de dijk nog een restantje rode bakstenen, in het slik en het water des te meer. Maar….helaas, de “tempel” (zo noem ik het maar even) was er niet meer. Wát ongelooflijk jammer! Nog wel andere bouwsels, ook leuk, maar tóch….. Heb er een tijdje rondgestruind. Op de heenweg al met 1 voet weggezakt. Het is verraderlijk, want de bovenkant van het slik is opgedroogd en lijkt daardoor stevig. Het tegendeel is echter het geval. Maar maakt me allemaal niet uit. Het is hier heerlijk! De stilte wordt slechts onderbroken door de vogels en het geluid van tractoren in de verte. De boeren hebben het razend druk met het oogsten van de aardappels nu het nog zulk mooi, droog weer is. De voorspellingen zijn slecht, dus wordt er nu met man en macht gewerkt om de aardappels te rooien. Nu moet ik weer zien terug te komen op de dijk. Een willekeurig rijtje stenen lijkt me wel handig om droog over te komen. Op handen en voeten over de onregelmatige stenen. Dan lijkt het erop, dat ik wel lopend verder kan. Verkeerd gedacht dus. Nu zak ik dus met beide voeten diep in het slik en m’n rechterkuit is zwart! Mag de pret niet drukken! Heb nog slippers in de auto, zodat ik niet vies en wel het restaurant in hoef en m’n been is tegen die tijd wel opgedroogd. Nu weer gewoon lopend verder.

Ondertussen zakt de zon steeds verder naar de kim. De lucht kleurt rozerood. In de verte Ameland en een vage roze vuurtoren van Schiermonnikoog kan ik waarnemen. Langs de waterkant loop ik terug naar Wierum. De kerktoren steekt steeds verder boven de dijk uit. Schapen lopen bovenop. Een mooi silhouet tegen de steeds donker wordende lucht. Man, man, wat loop ik hier te genieten!!!! Klokslag half 8 verdwijnt de rode bol in zee. In de verte zwaait het licht van de vuurtoren van Schiermonnikoog over de Waddenzee. Het wordt nu echt al redelijk donker. Op afstand zie ik Iebele bij het hek op de uitkijk staan. Blij, dat ik weer heelhuids terug ben na op avontuur te zijn geweest!!

Samen lopen we naar De Kalkman, waar nog mensen buiten op het terras zitten. Wij besluiten maar binnen te gaan eten, want het wordt steeds frisser. Binnen is het een gezellige boel. Hoofdzakelijk Wierummers, die na het werk aan de bar genieten van een drankje. Leuk zijn de verhalen. Nog een stel dorpsgenoten komt binnen voor een warme hap en er wordt ook het nodige afgehaald om thuis te verorberen. We genieten ondertussen van een heerlijke maaltijd en van de gezelligheid, die hier heerst. Met name de zeer hartelijke, gastvrije eigenaar zorgt ervoor, dat je je hier helemaal senang voelt. Leuk is dat toch!

Rond de klok van 10 uur stappen we op en keren huiswaarts. Wát een prachtig slot van een schitterende zomerdag. Waarschijnlijk de laatste dit jaar! Maar…..Wierum, je ziet ons zéker weer verschijnen, want in alle jaargetijden is het Wad een heerlijke plek om te vertoeven!!!!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code