St. Odulphuspad etappe “Campanarium” (2) Blessum-Easterlittens 13 oktober 2020.

 

Klik op de foto om het hele album te bekijken.

 

St. Odulphuspad etappe “Campanarium” (2) Blessum-Easterlittens 13 oktober 2020.

Vandaag het 2e deel van de etappe. Ik start bij de kerk in Blessum, maak nog een aantal foto’s daar, zwaai Iebele uit en ga op pad. Met een man, die bladeren aan het vegen is, maak ik een praatje o.a. over het wandelen. En dan komen bij hem de verhalen los over z’n zwager, die veel wandelt en die onlangs door z’n vrouw naar Veenwouden was gebracht en daar startte met lopen. Hij kon niet zeggen hoe lang hij weg zou blijven, maar ..op een bepaald moment belt hij z’n vrouw op vanuit Enschede met de vraag: kun je me ook komen halen? Waarop zij antwoordt: nee, dat doe ik niet, het is me veel te druk, je komt maar met de trein terug! Mazzel, dat hij daar  op de trein kon stappen om huiswaarts te keren, hi, hi. Mooi verhaal aan het begin van de dag. Als ik hem gedag zeg, zegt hij tegen me: kom nog maar eens een keertje langs, het was gezellig!!!

Ik loop het Ringiapaad op en op een gegeven moment twijfel ik of ik wel op de goede weg ben. De app geraadpleegd, werd ik ook niet veel wijzer van. Boekje uit m’n rugtas en ook dan heb ik nog geen zekerheid. Dus …ik besluit maar terug te keren en de paal van het wandelknooppuntennetwerk op te zoeken. Als ik een paar meter terug ben gelopen zie ik opeens een donkerrood etuitje op het betonpad liggen. Hè?????? Dat is mijn rijbewijsetui. Hoe kan dát??? Kan niet anders of het heeft tussen de bladzijden in het boekje gezeten en eruit gerold, zonder dat ik het toen heb gemerkt. Man, man, wat ben ik blij, dat ik niet doorgelopen ben, want dan had ik het bij thuiskomst pas gemist. Heeft dus zo moeten zijn!

Ik terug het dorp in. De meneer van de bladeren is denk ik binnen aan het koffie drinken. Ik loop het hele dorp door tot het bord einde Blessum. Daar staat een paal met het nummer, dat ik zoek. Dus moet ik wéér terug het dorp door en kom weer langs dezelfde meneer, die stomverbaasd is, dat hij mij weer aan ziet komen lopen. Leg het een en ander uit en gelukkig weet hij me dan precies te vertellen hoe de route naar Jorwert is. Op het punt aangekomen, waar ik rechtsomkeert heb gemaakt, denk ik niet aan de extra kilometers, maar vervolg blij m’n weg. Dankbaar, dat ik m’n rijbewijs nog heb!!!!!

De route gaat precies zoals de meneer me heeft uitgelegd. Passeer een vogelkijkhut en ook het door hem genoemde benzinestation aan de provinciale weg bij Hilaard. Het klopt allemaal. Ga Hilaard niet in, want daar was ik al eerder tijdens een vorige etappe. Nu meteen op naar Jorwert. Vóór dit dorp al een wegwijzer met Jabikspaad, dat de weilanden in wijst. Ik ga eerst het dorp in, maak een rondje om de prachtige kerk en loop het dorp door langs de oude kroeg en zie veel mooie woningen. Op een bankje eet ik een boterham, tik m’n eitje en loop dan weer terug naar de eerder genoemde wegwijzer bij het weiland. Het eerste hek is net als de andere hekken lastig te beklimmen. Gelukkig kan ik er met de nodige moeite, al balancerend nét omheen. In de verte hoor ik hoefgetrappel en achterom kijkend zie ik een prachtig tafereeltje van een gezin op de wagen, getrokken door Friese paarden. Wat is dat toch een prachtig gezicht!

En ja, dan op avontuur door de weilanden. In de verte zie je Leons duidelijk liggen, maar in een rechte lijn door het weiland er naar toe, dat kun je wel vergeten. Het weiland is doorkliefd met sloten, waar gelukkig af en toe een dam met hek de doortocht mogelijk maakt. Op geen enkel hek meer een sticker van Jabikspaad of van wandelnetwerk te bekennen. Dan kom ik bij een sloot, waar een héél smalle betonnen plaat (ik schat hooguit 15 cm.breed) voor de oeververbinding zorgt. Als ik een stok bij me had gehad, had ik het wel aangedurfd, maar dit?  Echt niet. Had ik geheid met een nat pak verder moeten lopen. Dus doorlopen en hopen, dat er ergens weer een mogelijkheid komt om verder te kunnen. Een hoge paal met daarop Jabikspaad staat verloren aan de andere kant van een diepe sloot. Dus als je van Leons komt, word je weg hier echt versperd en kun je dus niet richtingaanwijzer niet (meer) volgen. Uiteindelijk na nog een laatste hindernis, waarvan ik écht dacht: hoe kom ik hier overheen of er langs?, bereik ik het eind van dit avontuurlijke stukje en ben in Leons.

Vanuit de weilanden had ik de kerktoren van Baard al zien liggen. En het is dan ook niet zo heel ver naar dit dorp. De brug bij Café Baard ligt er helemaal uit. Gelukkig is er een noodbrug aangelegd voor fietsers en wandelaars, zodat ik tóch mooi langs het water naar Easterlittens kan lopen. Het is en blijft een mooi pad langs het brede water. Kom slechts 1 wandelaarster tegen en geen fietsers deze keer. Na een paar kilometer komt Easterlittens met z’n kerktoren en schoorsteen van de voormalige zuivelfabriek steeds meer in zicht. Het einddoel van vandaag. In het dorp aangekomen, loop ik langs de kerk op It Plein in het centrum. De herberg Het Wapen van Friesland is gesloten. Het is stil op het plein. Een grote bank rond de boom biedt me een fijne zitplaats, terwijl ik wacht op Iebele. Geen stempel, want camping It Krúswetter is dicht. Dat  stempel haal ik later wel op een andere plek. En dan samen weer op huis aan. Het was weer een mooie dag met het nodige avontuur op het St. Odulphuspad. Moet er nog wél even bij vertellen, dat nu ik de hele etappe heb gelopen, ik de 20 km. die in het boekje van het pad staat vermeld, flink heb overschreden. Het eerste deel had ik 18,3 km. en dit tweede deel 16,3 km.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code