St. Odulphuspad etappe “Presbyter” Reahûs-Bolsward 24 oktober 2020.

 

Op de foto klikken om alle foto’s te kunnen zien.

 

St. Odulphuspad etappe “Presbyter” Reahûs-Bolsward 24 oktober 2020.

Zo somber als het weer vandaag op deze zaterdag is, zo somber is het ook binnen in mij. Eigenlijk heb ik nergens zin in, ook niet om te gaan wandelen. Maar aangezien ik het me heb voorgenomen en erop voorbereid ben, ga ik tóch. Geen ge jamaar, maar op karakter en gaan met die banaan. Ik word afgezet in Reahûs bij de kerk en ga vrijwel meteen het land in. Overal om me heen donkere wolken. Nou is dat niet zo erg, maar het waait een halve storm en aangezien die uit zuidwestelijke richting komt, loop ik dus vrijwel steeds tegen de wind in. Stampen dus!!! Het heeft al wél geregend, maar tot nu toe is het droog. Dat scheelt al weer.

Na dit eerste pad dwars door de weilanden bereik ik het dorpje Tirns (Fries:Turns) met z’n mooie ophaalbrug en kerk. Binnen enkele minuten ben je het dorp weer uit. Niemand op straat te bekennen. Even later de buurtschap Tjalhuizum met een losstaande toren en enkele boerderijen. Zo bereik ik al weer een volgende buurtschap De Kliuw. Vanouds bekend door het in de wijde omtrek bekende Café “Tjerkje op é Kliuw”. Bekend geworden door de legendarische kasteleinske Tjerkje. Veel jongeren en ouderen uit de omgeving schoven in de vorige eeuw bij haar aan de bar en vele verhalen doen de ronde over haar. Ze heeft het ongelooflijk lang volgehouden, samen met haar zoon. Duidelijk is aan het pand nog te zien, dat hier vroeger een “trochreed” was voor de paarden. Nu staan er aan weerskanten van het huis deuren voor. Helaas zijn de letters op het pand praktisch onzichtbaar geworden. Tijdens de eerste Slachtemarathon konden we er nog doorheen lopen en was Tjerkje voor één keer weer terug en zat ze pontificaal in de voormalige gelagkamer.

Wat komen er dan weer veel herinneringen boven als je hier zo langs loopt. Ik verlaat de Kliuw via de Middelseedyk, een herinnering aan waar in vroeger tijden de Middelsee aan toe kwam. Het regent inmiddels behoorlijk, dus de paraplu tevoorschijn gehaald. Een wonder, dat die nog steeds niet aan flarden is!!!

En dan weer zo’n oude naam, waar een geschiedenis aan is verbonden: Oldeclooster. Een informatie hut is helaas gesloten, maar door het glas kan ik de maquette zien van het klooster, dat hier vroeger heeft gestaan. Uitnodigend staat er een tafel met banken, maar de harde wind staat er pál op, waardoor je de lust om even te gaan zitten wel vergaat. Doorlopen dus is het devies.

En dat is dan ook écht doorlopen, want ik word nu een weiland ingestuurd. Hobbel de hobbel, één keer een makkelijk klaphekje, gevolgd door een paar “lastige” hekken, die ook nog eens wiebelen. Maar ik kom er overheen en vervolg de route door het weiland. Als ik aan het eind verwoede pogingen doe om over het laatste hek te klimmen, rijdt een langskomende auto van Post Nl even achteruit en de jongeman vertelt me, dat ik nog even door een stukje weiland moet en dan makkelijker op de weg kan komen. Blijkt, dat ik tóch even niet het juiste pad (nou ja, het was geen pad, maar slechts weiland) heb genomen. Prachtig, dat hij me dat even vertelt!

Wát een verademing om nu weer op de weg te lopen. Gaat meteen ook weer sneller en zo bereik ik een poosje later Burgwerd. Een prachtig dorp, doorsneden door de Bolswardertrekvaart, met aan weerskanten bebouwing. Bij het zien van een bord: koffie, thee zelfbediening, word ik helemaal blij en wil al gaan zitten als ik tot de ontdekking kom, dat er helemaal niets zelf valt te bedienen. Dus dan maar op een bankje langs het water m’n boterhammetje opeten, zonder koffie uiteraard. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik blij ben om met het laatste stuk langs de vaart te kunnen beginnen. Ben er wel een beetje klaar mee!

Ook nu weer de harde wind pál tegen, maar……het blijft gelukkig droog!! Onderweg staan prachtige gedichten. De donkere wolken jagen langs de lucht. De kerktorens van Bolsward komen steeds dichterbij. Het is echt een heel mooi pad, maar ben ik blij als ik in de beschutting van de stad kom. Via een gracht passeer ik de monumentale Martinikerk, loop er omheen en tot m’n verrassing is de kerk open. Dan móet ik even naar binnen, want ik weet hóe mooi deze kerk is. Ik ben de enige, die er rondloopt, terwijl oh wonder, plots orgelklanken door de kerk galmen van het prachtige Hinsz orgel. Denk ik eerst nog, dat het orgel gestemd wordt, blijkt dat niet het geval te zijn. Er wordt geoefend voor een concert, dat om half 5 gaat beginnen. Een mooier slot van deze wandeldag kan ik me niet wensen!!!!

Helemaal blij verlaat ik de kerk, loop langs het Gysbert Japicxhûs (nu Museum) en de R.K. Sint Franciscusbasiliek naar het in de steigers staande voormalige Stadhuis. En wie zit daar tegenover op een bankje aan de koffie? Hilly, die met Corrie vandaag ook aan de wandel is geweest. Lang elkaar niet gezien, dus héél leuk om elkaar even te spreken. Dan naar de Broerekerk, het eindpunt van deze etappe. Nog nooit was ik alleen in deze helaas door brand verwoeste kerk. Nu mooi de gelegenheid om te fotograferen. Dan nog even met Iebele, die al op me staat te wachten een “koffie to go” genuttigd op een bankje voor de winkel, waar koffie te koop is. Is me dát even lekker zeg!! En dan op naar huis met een voldaan gevoel, dat ik heb doorgezet en weer een mooie, maar beetje zware wandeldag heb kunnen doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code