Wandelen op een stukje van het Groot Frieslandpad van Nij Beets naar Beetsterzwaag 14 november 2020.

 

 

 

 

Wandelen op een stukje Groot Frieslandpad Nij Beets-Beetsterzwaag 14 november 2020.

 

Heb me erg verheugd op vandaag, want Albert heeft gevraagd of ik een stukje Groot Frieslandpad mee wil lopen. En dat is niet tegen dovemansoren gezegd, want oh, wat is het al een tijd geleden, dat ik met deze wandelvrienden heb gelopen. Bij vertrek naar Sneek, waar ik bij Ron in de auto stap, is het wel een beetje nevelig, maar droog. Mooi op tijd arriveren we in        Nij Beets en zien daar Albert en Hilly. Harstikke leuk! Eerst aan de door Albert meegebrachte koffie en koek (een lekker begin!) en dan op pad. We lopen rond het openluchtmuseum Het Damshûs. Een tikkeltje verbaasd kijken we naar de aan een hek hangende hondenpoepklem. We gaan er van uit, dat die vast verloren is. Maar als we even later vlak bij een brug een stel van die dingen aan een paal zien hangen, laten we die gedachte varen. Deze is vast geplaatst, zodat iedere hondenbezitter de poep opruimt!!! Goed bedacht!!!

We lopen door het dorp, waar de familie van Iebele z’n oorsprong heeft. Werkzaam in het veen aan het begin van de vorige eeuw. Op een rotonde herinnert een monument van opgestapelde turven hieraan. Even verder passeren we het huis (met de prachtige tuin, voormalige theetuin en rustpunt voor o.a. veel wandelaars) van een wandelvriend Franke Kooijker. Ik kan het niet laten om hier nog even een foto van te maken. Dan verder het weggetje af, waar iemand een flinke bult in de fik heeft gestoken en het is nog niet eens Pasen!!!! Het rookt als een gek in ieder geval. Zo komen we bij de zandwinning, een grote, diepe plas, zodat zwemmen hier absoluut verboden is. Nog niet eerder zag ik, dat hier zó veel zonnepanelen in het water zijn geplaatst. Bijzonder!

Via het mooie paadje langs de plas komen we weer op de weg naar Beetsterzwaag. Maar….we gaan weer een heel mooi ommetje maken en wel als eerste langs de begraafplaats van wat vroeger Oud Beets heette. De adel uit Beetsterzwaag had hier een prachtige kerk laten verrijzen, de Adelskerk, die helaas is afgebroken. De toren, zonder spits, heeft nog lang het beeld in de omgeving bepaald. Hij had door z’n kantelen veel weg van een Engels kasteel en ik vond het altijd iets mysterieus hebben. De contouren van de kerk zijn door middel van muurtjes nog duidelijk te zien en een klokkenstoel vervangt de later gesloopte toren. Nog steeds worden hier mensen begraven. Zo zagen wij nog enkele vers gedolven graven, terwijl er veel zeer oude grafzerken staan en niet te vergeten familiegraven van adellijke geslachten uit Beetsterzwaag en omgeving. Ik vind het dan ook best bijzonder, dat de grootouders van Iebele hier ook liggen begraven.

We vervolgen de route verder en gaan het bos in. Lopen via Het Meer het tunneltje onder de snelweg door om opnieuw in het bos terecht te komen. Leuk is even later de ontmoeting met een stel enthousiaste geocachers, dit fenomeen van “schatten” zoeken is voor veel wandelaars een verslavende bezigheid geworden. Velen kennen elkaar, want ze zwerven door het hele land en ook wel daarbuiten. We raken even aan de praat en al snel blijkt, dat we veel gezamenlijke wandelaars blijken te kennen. Verrassend dus!

Het is inmiddels al behoorlijk gaan miezeren en als we Beetsterzwaag inlopen, gaat het over in regen. Maar….geen nood, bij restaurant Baboeshka staat een partytent, dus strijken we daar neer. Twee stoelen, strobalen, een bar, maar geen “koffie to go”. Geen probleem, we hebben zelf drinken mee en gaan een boterhammetje eten. Ja, ja, dat hadden we gedacht! Niet dus! De eigenaar, een vriendelijke man, moet tot z’n spijt ons verzoeken om elders ons heil te zoeken, want regelmatig komen hier boa’s langs en hij zit uiteraard niet op een forse boete te wachten! Dus met boterham in de hand voorwaarts de dorpsstraat door. Het is toch wel een erg trieste aanblik hoor die gesloten horeca gelegenheden. Echt heel erg voor de ondernemers. In de overtuin van het Lycklamahûs komen de capes uit de rugzak.

Via de Vlaslaan gaan we het bos weer in voor het extra rondje rond Olterterp. Daar valt ons oog op een prachtig Fries paard. Wat doet dat paard hier in het bos vragen we ons af. Dat wordt al snel duidelijk, want er vindt een fotoshoot plaats. We dwalen heerlijk verder door het bos. Wel waren we van mening, dat alles er nóg mooier zou hebben uitgezien als de zon had geschenen op de mooie kleuren met op de achtergrond een strakblauwe hemel. Maar ja, het is niet altijd feest! Dan duikt het kerkje van Olterterp op tussen het geboomte. Vooral het schip is oud en opgetrokken met kloostermoppen. We lopen rond de Sint Hipppolytuskerk en krijgen even later Restaurant “Het Witte Huis” in zicht. Buiten is een bar geplaatst en een bord geeft aan, dat hier koffie is te krijgen. Daar hoeven we niet lang over na te denken, maar ook hier geldt: jullie kunnen niet zitten, want regelmatig wordt hier gecontroleerd. De koffie smaakt er even goed om!

Zo gesterkt gaan we het bos weer in en lopen over het landgoed Olterterp-Lauswolt. In diverse stammen van beukebomen zijn door middel van houtsnijwerk prachtige kunstwerkjes aangebracht. We passeren een mooi, in het bos gelegen ven en lopen door mooie lanen en paden om uiteindelijk uit te komen op de weg Beetsterzwaag-Olterterp. Hier lopen we een stuk op het fietspad en zien aan de linkerkant het fraai gelegen landgoed Lauswolt, een groot, luxueus hotel/restaurant. Het middelste gedeelte het oorspronkelijke huis met moderne zijvleugels. Aan de rechterkant een pittoresk boerderijtje met de niet alledaagse naam “Bethlehem”.

Hier gaan we het bos weer in en wat schetst onze verbazing? Via een ander pad komen we weer bij het Friese paard. Nog steeds wordt er gefotografeerd en nu staan we er met de neus bovenop. De fotografe geeft opdrachten aan de amazone en zij schiet plaatjes. Het is een prachtig paard en ze blijkt een kampioensmerrie te zijn, die al veel kampioenschappen heeft gewonnen. Een leuk intermezzo dus, bijna aan het eind van onze wandeling. Niet veel later verlaten we het bos en komen in de bewoonde wereld. Dorpshuis “De Buorkerij”, een mooi oud pand, ligt er verlaten bij. Zo komen we bij de auto, rijden terug naar Nij Beets, waar we afscheid van elkaar nemen na een héél gezellige wandeldag, waar we ondanks het miezerige, regenachtige weer. tóch genoten hebben van de mooie natuur en de nog prachtige kleuren in de bossen.

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code