St. Odulphuspad etappe “Refugium” Balk-Oudemirdum 28 november 2020.

 

Op de foto klikken en je ziet alle foto’s.

 

St. Odulphuspad etappe “Refugium” Balk-Oudemirdum 18 november 2020.

De start is vandaag bij het Bûterhûs in Balk, waar ook het paneel staat van deze etappe. Het is zwaar bewolkt en er staat een stevige, koude wind. Het lijkt er dan ook helemaal niet op, dat de weersvoorspelling van een mooie, zonnige dag uit zal komen. De Luts ligt er totaal verlaten bij. Wát een verschil met een paar weken geleden, toen het hier nog bootje aan bootje lag zo ver als je kon kijken richting Slotermeer. Allemaal terug naar de winterberging. Ook op straat is het stil. Bij de bakker niet één klant binnen en dat is best bijzonder. Vaak staat buiten een rij. Als ik een personeelslid had gezien, was ik even naar binnen gewipt om te zeggen hóe blij verrast ik ben, dat niet alleen de grote bewegende Sinterklaas weer in de etalage staat, maar ook de aan een rekstok buitelende Zwarte Piet!!! Daar is tegenwoordig bijna moed voor nodig om de mooie oude tradities in ere te houden! Ga het ze nog wel even zeggen als ik weer brood ga halen.

Ik vervolg dan ook met een blij gevoel het kleine stukje van de route door Balk en ben al snel buiten het dorp. Via de Lorbuorren, dat nog steeds bij Harich hoort, loop ik langs de beeldentuin van Bram de Smit, gelegen op de voormalige “kuilplaat” bij de zeer oude kop-romp boerderij, die ernaast ligt. Heel leuk vind ik de kikkers van cortenstaal, die uit de tuin de sloot in rennen. Bij de rotonde gekomen, loop ik Harich in, recht op de kerk af. Maak een foto van de ingang en het er vlakbij gelegen monument ter gedachtenis aan alle doodgeboren kindjes, die naamloos begraven zijn, maar niet vergeten.

Terwijl ik Harich uitloop, heeft de zon het tóch gewonnen van de zware bewolking en dat voel je meteen, hoewel de wind erg koud blijft. M’n eerste stop is zittend op een paal, in de beschutting van bomen. Wat dát betreft komt het goed uit, dat het vandaag een zéér bosrijke etappe betreft. Zo loop ik eerst met allerlei slingerpaden door het bos naar de provinciale weg naar Workum, die ik oversteek om even later via een brug over de Luts het pad te volgen naar Ruigahuizen. Ik doe een slag over de begraafplaats met klokkenstoel. Het is een mooie plek om begraven te liggen, al kun je er dan zelf niet meer van genieten!!!!!!!

Verder weer, op naar het volgende bos. Het is nog erg rustig op deze ochtend. Vooral gelukkig nog niet veel fietsers en mountainbikers onderweg. Dat wordt later wel even anders. Je schrikt je af en toe een rolberoerte als er ineens een fietsbel klinkt of een schreeuw. Wat me ook vaak opvalt op borden, dat altijd alleen fietsers voor iets worden gewaarschuwd. B.v. “ruiters graag links houden, bedankt namens vele fietsers”. Wij wandelaars tellen kennelijk niet mee!!! Ik loop af en toe op een pad, waar ik nog niet eerder ben geweest. Maar ja, er zijn hier ook zó veel paden door de bossen, dus is dat wel een beetje logisch. Wél erg leuk dus. Uiteindelijk kom ik uit bij het bekende “Kippenburg”, een oud landgoed met prachtig huis, gelegen aan de Luts. Ik hoor de paarden hinniken op het ernaast gelegen dekstation van Friese hengsten en loop dan het pad in, dat ik al ontelbare keren heb gelopen en met name uit m’n tijd op de St. Jozef Mavo in Sneek dierbare herinneringen aan heb o.a. tijdens nachtelijke tochten met de leerlingen uit 4 Mavo tijdens het jaarlijks terugkerende kamp op de kampeerboerderij van wijlen Age Keulen, een begrip in deze contreien.

Het pad loopt nu sinds een aantal jaren langs de golfbaan en veel golfers zijn bezig een balletje te slaan, ook genietend van het mooie weer. Heerlijk om nu buiten te zijn! Aan het einde ervan de Sminkewei over en via de brug over de Sminkefeart terug naar de Luts. Een boer is nog aan het maaien en het is verrassend om te zien hóeveel gras nog op het land staat. Hij haalt er nog een flinke snee af. Achter Manege Gaasterland via een houten brug de Luts over en dan volgt een mooi stukje pál langs de oever. Het zonlicht zet de nog aanwezige gekleurde bladeren in een prachtig licht. Alle mogelijke tinten geel, oranje, rood, enz. Ik geniet hier erg van.

En dan het laatste prachtige stuk over Natuurgebied “De Wyldemerk” met z’n heuvels, plassen, vennen (Libellereservaat). Wel pittig vanwege die heuvels, maar juist daardoor steeds prachtig uitzicht over het geheel. ‘s Winters als er b.v. sneeuw ligt, is het hier ook in één woord fantastisch om te wandelen. Via een bruggetje kom ik op de Skouleane. Er staan een aantal auto’s van mensen, die hier ook aan de wandel zijn of even neergestreken op een bankje genieten van de zon en het uitzicht. Ik ga weer verder door het bos Elfbergen en bereik zo het dorp Oudemirdum, waar Iebele me al staat op te wachten. Geen koffie to go, dus…..op naar de koffie thuis. Het was een fantastisch mooie wandeldag. Maar……ik moet zeggen: heb nu wel even genoeg bos gezien!!! De laatste etappe, die ik nog voor de boeg heb van dit pad ziet er in ieder geval heel anders uit. Iets meer afwisseling wat landschap betreft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code