St. Odulphuspad etappe “Tumulus” Oudemirdum-Koudum 25 november 2020.

 

 

 

St. Odulphuspad etappe “Tumulus” Oudemirdum-Koudum 25 november 2020.

Voor vandaag heb ik de laatste etappe van dit pad gepland. Eerst al vroeg (nuchter) bloedprikken, dan ontbijten, de laatste dingen in de rugzak en op naar Oudemirdum, waar Iebele me afzet bij de kerk. Nog even gezocht naar het paneel met de route van vandaag, maar niet gevonden. Dan maar geen paneel op de foto. Door het mooie, oude straatje de Jan Schotanuswei op en dan niet even later omhoog het Huningspaad op, maar al vrij snel het bos in. Mooi met het door de bomen komende zonlicht. Het is maar een klein rondje, zodat ik even later weer op dezelfde weg uitkom, maar nu oversteek om een wel héél smal paadje in te slaan. Brrr, hier is het echt koud. Had ik in het bos niets van gemerkt, maar nu voel ik goed, dat het maar 5 graden is met die wind er ook nog eens bij.

Het duurt maar even, want dan beland ik weer in het bos, Elfbergen. De app voert me kris kras door het bos en leidt me langs het oorlogsmonument. Nu heb ik dat bord al heel vaak zien staan, maar tot m’n schande ben ik er nog nooit naar toe gelopen. Er staat een eenvoudig bankje en al mijmerend eet en drink ik wat. Het is hier zó stil. Slechts voor even, want het blijkt hier een losloopgebied voor honden te zijn. En op dit tijdstip zijn de hondenbezitters kennelijk gewend hun viervoeters hier even hun gang te laten gaan. Gelukkig heb ik geen schrik voor honden, dus de enkele, die op me af komen gedraafd, boezemen me geen angst in. Het is wél uitkijken als ze zo om je heen cirkelen!!!!

Na dit bos beland ik weer op de eerder genoemde weg naar Rijs. Het fietspad biedt geen beschutting voor de koude wind en het is zó koud, dat ik zelfs m’n capuchon over m’n hoofd trek. Brrrrr!!! Waar enige tijd geleden nog Sybrandy’s Speelpark stond (inmiddels verhuisd naar De Hege Gerzen aan de IJsselmeerkust) sla ik linksaf. Het weggetje gaat over in een pad door de weilanden, waar ik echt de volle laag krijg, want ik ben hier inmiddels vlakbij de IJsselmeerkust en dat is niet alleen te zien aan de dijk, maar ook aan de kite-surfers, die op dit vroege tijdstip al volop in actie zijn. Lijkt me nu toch wel een erg koude hobby!!!  Aan het eind van het pad ga ik het bos weer in, het Rijsterbos. Passeer de Steenkist uit lang vervlogen tijden en geniet van de prachtige kleuren op de grond en het resterende blad aan de bomen. Op een heuvel met bank pauzeer ik even en bel Iebele of hij zin heeft om naar hotel Jans te komen. Misschien is daar koffie to go en kan ik in de auto m’n boterham opeten.

Nou, mij hoor je niet klagen. Er is koffie voor de voorbijganger en in de auto zitten we samen gezellig aan een bakkie. Maar aan alles komt een eind, ook aan dit leuke intermezzo. Heb nog de nodige kilometers voor de boeg eer ik in Koudum ben. Het vervolg is een mooie route naar Hemelum. Helaas is het Klooster gesloten, maar was hier al eerder binnen en heb toen alles uitgebreid kunnen bekijken en de verhalen meegekregen. Dan volgt het laatste stuk en wel het prachtige Morrapaad langs de Morra. Voor mij een heel favoriet stukje om te lopen, wat ik al in verschillende jaargetijden heb gedaan. En….altijd weer mooi. Grote zwermen ganzen in de lucht maken een kabaal van jewelste en zoeken een plek om te rusten denk ik. Nou, ruimte genoeg hier! Het pad is opgeknapt tot grote blijdschap van een mevrouw in een scootmobiel. De bermen kaal en daardoor meer ruimte en geen struikgewas waar je je tussendoor moet wurmen. We maken even gezellig een praatje. Dit pad is zeer gewild bij fietsers en wandelaars en zeker vandaag met het mooie weer. Het loopt heerlijk: zon en wind in de rug, dus wat wil je nog meer?  Ben voor m’n gevoel dan ook zó maar bij Galamadammen.

Wat is het hier veranderd in de afgelopen jaren. Ik weet nog, dat hier een klein houten paviljoen stond bij de ophaalbrug, waar je kon genieten van een drankje en een hapje. Beneden aan de helling een boerderij, waar gelogeerd kon worden. M’n vader, die zo graag viste en altijd vroeg of hij examens af mocht nemen in Friesland en dan hier logeerde of bij hotel De Pauw in Koudum (is er al lang niet meer). Ja, zo gaat dat met wandelen, er komt altijd weer van alles bij je boven als je op bekend terrein loopt. En niet alleen op bekende plekken, maar overal staan je gedachten niet stil. Zo bereik ik Koudum. Echter niet rechtstreeks naar het eindpunt, maar nog door een park buitenom, waar ik later wéér het bord Koudum tegenkom. Vandaar door de bebouwde kom naar de Martinikerk, eindpunt van deze etappe. En ….wát een timing! De taxi staat al klaar!!! Samen rijden we huiswaarts, terwijl de zon al achter de horizon is verdwenen. Het was een prachtige laatste dag op het St.Odulphuspad!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code