Bonifatiuspad rondje 4 Dokkum noord 15 januari 2021.

 

Op de foto klikken om alle foto’s te zien.

 

Bonifatiuspad rondje 4 Dokkum noord 15 januari 2021.

Vandaag weer richting het noorden. Auto parkeren in de parkeergarage in Dokkum en na een kleine omzwerving op pad. Het is zwaar bewolkt helaas en hoewel ik tóch nog op een zonnestraaltje hoop, verdwijnt die hoop echter gedurende de dag. Omdat het gelukkig niet hard waait, is het voor m’n gevoel niet héél erg koud, hoewel de temperatuur maar nét boven nul graden is.

Via de Aalsumerweg kom ik al snel in Aalsum en wijk even af om het mooie, oude, hoog op een afgegraven terp liggende kerkje te bekijken. Echt zo’n pareltje, zoals je ze hier meer ziet en ook in het noorden van Groningen. Ontstaan, toen er hier nog heel veel kloosters stonden, die helaas allemaal zijn verdwenen. Vanaf de terp had ik al gezien, dat er aan het eind van het dorpje mannen in oranje kleurige jassen aan het werk waren en dichterbij gekomen wordt het me duidelijk: de aanleg van glasvezelkabels. Deze eerste groep mannen, zo hoor ik later, zijn van Turkse afkomst en zijn met man en macht bezig met graven, boren, kabel leggen enz. We wisselen een paar woorden en ik vervolg m’n weg. En die blijkt vol hindernissen. D.w.z. regelmatig de berm in, glad wegdek door de modder en zelfs een totale wegversperring, waar ik gelukkig tóch nét langs kan.

Zo arriveer ik in Wetsens en op de weg ernaartoe, maar ook in het dorp zelf, wordt volop gewerkt aan het glasvezelproject. Vanuit de verte lijkt het hoge gebouw op de terp helemaal niet op een kerk, maar….even later, lopend op een weggetje, later overgaand in een graspad rond het dorp, wordt heel duidelijk zichtbaar, dat het hier ook weer een heel oud kerkje betreft. Prachtig zoals het daar in de hoogte ligt. Het graspad brengt me weer terug in het dorp en via de Opgong loop ik naar de kerk en maak een rondje. Op de terugweg naar de route weer hetzelfde stel vervaarlijk blaffende honden met boze blikken. Gelukkig zitten ze achter een redelijk hoog hek!!!

Van Wetsens even een extra lusje naar Niawier. Had dus gewoon verder kunnen gaan, maar ja….als de route dit aangeeft, doe ik dat, omdat hier vroeger het klooster Sion heeft gestaan. Eigenlijk was het hele dorpje toen met de boerderijen in bezit van het klooster. Ik volg de aangegeven route, maar zie nergens een bordje of aanwijzing, waar dat klooster heeft gestaan. Dus terug en verder het dorp in. Ik kom iemand tegen, die het ook niet echt weet, maar me naar het dorpshuis stuurt, dat Nij Sion blijkt te heten. Lijkt me stug, dat dit het is. Ik passeer een auto, die op het punt staat te vertrekken en de meneer, die afscheid neemt, weet me alles haarfijn uit de doeken te doen. Hij zegt: “kom maar mee, dan laat ik je zien hoe en waar het was”. Ik wacht buiten en dan komt hij met een grote luchtfoto van Niawier en wijst me de plek aan. Daar was ik dus al geweest! Hij weet veel te vertellen. Is altijd smid geweest, woont in de voormalige smederij, een prachtig oud huis (heel vroeger een boerderijtje) uit 1751. Op zijn aanraden loop ik het mooie paadje rond het grasveld naar de oude kerk van Niawier. Op de terugweg passeer ik de gereformeerde kerk, waar aan de zijkant twee ramen tot de grond toe eruit zijn geslagen. Ik zie de meneer van de luchtfoto nog in de tuin staan en vraag wat er met die kerk gebeurt. Wel, de mensen die ‘m hebben gekocht, hebben binnenin een volkomen nieuwe woning gebouwd!!! En een en ander moet nog afgemaakt worden. Ongelooflijk, een woning bouwen in een kerk!!!! We nemen nu weer afscheid van elkaar en dan terug langs dezelfde weg tot het punt, waar de route verder gaat via Hantumeruitburen, Hantumerhoek naar Hantum.

En dat is best een flink stuk. Nergens een bankje of iets dergelijks te bekennen, dus dan maar staande op de oprit van een boerderij m’n eitje gepeld, boterham gegeten en wat gedronken. Als ze me in de boerderij hebben gezien, zullen ze wel gedacht hebben: moet dat zó???? Ja en om je behoefte te doen? Laten we het daar maar niet over hebben!!!!! Zo bereik ik het grotere dorp Hantum. Ik heb er dan al zo’n 18 km. op zitten en speel even met de gedachte om hier de bus te pakken. Het tijdstip van vertrek (ongeveer een uur wachten in de kou) doet me besluiten tóch maar door te lopen. Via de Stoepawei, die overgaat in een prachtig fietspad langs de Hantumermolen, passeer ik het terrein, waar verscholen tussen de bomen de Stoepa ligt. Nu ben ik hier al wel vaker geweest, maar ook nu wil ik tóch weer even het Tibetaanse Heiligdom betreden en tijdens het draaien van de 108 gebedsmolens in gedachten een gebed uitspreken. Er zijn nóg enkele mensen, die dit doen. Een aantal andere personen komt uit de heilige ruimte onder de grote Boeddha. Ik ga deze keer niet naar binnen, maar door de geopende deur maak ik nog een paar foto’s. Gelukkig kan ik hier ook even uitrusten op een bank. Niet te lang, want dan word je echt koud!

Ik volg verder het fietspad en kom op de weg, die naar Hiaure gaat, iets dichterbij dan ik dacht gelukkig. Dan denk je (en iemand heeft me dat ook verteld): vanaf hier nog zo’n 2 km. naar Dokkum. Ja, dat is dus bij het begin, bij het plaatsnaambord Dokkum, maar daar staat m’n auto niet!!!! Dus zeg ik tegen mezelf: “kom op El, nog even doorzetten”. Groot is dan ook de verrassing, als ik ineens iemand hoor roepen: hé, een Flaller, waar kom jij vandaan?”. Blijkt het Romke tezijn, die van z’n werk komt. Harstikke leuk even staan praten. Hij en Roelof en Anke lopen de dag erna weer een stuk van het Friese Woudenpad. Ook zij hebben (net als ik) de ervaring, dat de routes in de gidsen vaak minder kilometers aangeven dan het er in werkelijkheid zijn. Als ik bij de parkeergarage aankom, heb ik op m’n GPS maar liefst 24,11 km. staan i.p.v. de 19,21 km. uit de gids!!!! Maar ja, van tevoren dacht ik: dat moet toch wel lukken. En je gaat niet voor 5 km. een hele tijd op een bus staan wachten in de kou, dus vandaar. Man, man, wat ben ik blij als ik de auto zie staan!!!! Het is inmiddels al aardig aan het schemeren en ik ga dan ook eerst Iebele bellen, zodat hij weet, dat ik weer heelhuids in de auto zit. Dat stelt hem gerust.

Nu nog een klein uurtje rijden en met een tóch wel voldaan gevoel ondanks een pijntje hier en een pijntje daar, kijk ik terug op een mooie wandeldag in het hoge noorden!

  1. Kees

    Hoi Elly,
    wat een prachtig verhaal . En zo herkenbaar..
    Je hebt door mijn geboortestreek gewandeld.
    Ik ben geboren in Wetsens , denk zelfs dat je langs mijn geboortehuis bent gewandeld.
    Toen ik 15 jaar was zijn wij verhuisd naar Niawier. Het voormalige klooster Sion waar je naar zocht is aan de Singel, wij kwamen in 1967 ook aan de Singel wonen,
    Mijn moeder woonde daar tot augustus vorig jaar, maar zit inmiddels in het verzorgingshuis . Haar huis is inmiddels verkocht en morgen vind de officiele verkoop plaats bij de notaris
    Vanmiddag was ik nog even in Niawier, maar morgen behoort dat dus tot de verleden tijd.
    Ik denk dat ik ook wel weet wie je in het dorp zo veel wist te vertellen, dat moet Klaas Dijkstra zijn geweest,
    Groeten , Kees maar natuurlijk ook van Tjimmie

    1. Elly Koopman Bericht auteur

      Echt leuk je verhaal Kees. Ik ben inderdaad de hele Singel afgelopen en kon het dus niet vinden. Nu weet ik, dat het aan het eind rechts was, waar nu een boerderij staat. Heel leuk, dat je weet hoe die man heet. Ga hem zeker een foto sturen. Dankjewel voor je leuke reactie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code