Schutrupswandeldag Exloo 8 februari 2015.

DSCN8779

Omdat ik door de gladheid de Flal-tocht in Kraggenburg niet heb gelopen en ik tòch graag in het weekend een tocht wil lopen, besluit ik zaterdagavond om zondag in Exloo te gaan wandelen. Albert komt ook naar Exloo, dus heb ik in ieder geval leuk gezelschap tijdens de tocht. Het is natuurlijk wel een eindje rijden!!!, maar je moet er wat voor over hebben nietwaar?

Ben om kwart voor 9 in Exloo en vrij snel bij de startlokatie, waar Albert al aan de koffie zit. Op het terrein van de prachtige winkel Schutrups staat een grote tent, waar het lekker warm is. Ik natuurlijk ook na de lange rit eerst een bakkie en dan vertrekken we. Helaas is het somber weer, maar de temperatuur is prima om te lopen. Het dorpje Exloo laten we achter ons liggen. Aan het landschap is goed te zien, dat we ons bevinden in de uitlopers van de Hondsrug. De glooiingen zijn gevormd in de ijstijd. Zo komen we langs een kunstwerk van Petra Boshart uit Amsterdam, dat gemaakt is van grote zwerfkeien, die destijds mee zijn gevoerd met de gletsjers.  We lopen praktisch de hele dag over zandpaden, die nu echter behoorlijk modderig zijn vanwege de dooi. Je kunt je niet goed afzetten, want dan glijd je zó maar onderuit en dat is niet de bedoeling. Voor Albert is het bekend terrein, want hij heeft deze tocht al vaker gelopen. Ik niet, dus voor mij is alles nieuw en dat is dus héél leuk! We gaan eerst langs en door het Hunzebos. In een lager gelegen geul ligt nog ijs, terwijl alles eromheen groen is. Het is tóch apart, dat je het ene moment nog sneeuwresten ziet liggen, soms zelfs behoorlijk grote stukken, en even verderop er geen sneeuw meer meer valt te bekennen. Maar op de paden blijft het behoorlijk uitkijken. Af en toe ligt er nog wat ijs op de door de ingezette dooi al modderige paden. En het ijs en de modder zorgen voor een gladde ondergrond. Gelukkig houden we het steeds op de been!!! Na een poosje bereiken we Odoorn, maar we laten het centrum links liggen. Wèl passeren we een mooi oorlogsmonument, uitbeeldend de vleugels van de arend en refererend aan de op de gedenksteen uitgehouwen Bijbeltekst: “zij zullen opvaren met vleugelen gelijk de arenden”. Op de steen de namen  van vijf omgekomen mannen tussen 1940 en 1945. Dan Odoorn weer uit. In de weilanden en de landerijen vaak grote waterplassen, soms nog bedekt met een laagje ijs. We lopen onder de N34 door en gaan boswachterij Odoorn in. We doen vandaag verschillende boswachterijen aan. Mooi! We zien onderweg nog diverse soorten paddestoelen, grote en ook piepkleine in verschillende kleuren. Het volgende natuurgebied is Hondsrug Westerbos, gevolgd door boswachterij Exloo. Op een bepaald moment horen we in de verte muziek. Albert weet al wel wat dat betekent, maar zegt niets, zodat het voor mij een verrassing blijft. Het duurt echter nogal een tijdje voor we daar komen, want we slaan steeds weer nieuwe paden in. Maar dàn, als we het bos uitkomen, zien we op een afstand een “kampement”, de rustplek na zo’n 14 km. Rookwolken stijgen omhoog en de geur van houtvuren prikkelt de neus. Wàt een prachtige, gezellige plek in het bos. Scouting groep de Hunzehikers heeft de organisatie van alles wat hier te eten en te drinken is. Er zijn toiletten (geweldig!), die ook door jongeren schoon worden gehouden en van toiletpapier worden voorzien. Anderen brengen deeg aan op stokken, die door de wandelaars boven het vuur worden gehouden. Je moet wèl geduld hebben, want anders is de buitenkant zwart en zijn de broodjes van binnen niet gaar. Maar dat mag de pret niet drukken! Iedereen (veel gezinnen doen mee met de kinderen op de kortere afstanden) geniet van de muziek, de oliebollen, de koffie en de gezelligheid onder elkaar. Een heel relaxte sfeer op deze zondagmorgen/-middag. Leuk, dat we Louis en Cella en Janneke nog treffen.

Zo langzamerhand is het toch wel tijd om maar weer eens verder te gaan. Na nog wat omzwervingen door het bos komen we uit voor braak liggende akkers. Nu moet de grootste hindernis van deze dag worden genomen: over de hele breedte staat het land òf een beetje onder water òf het is een grote modderpoel. Je kunt er niet aan ontkomen. Of je wilt of niet, je mòet er doorheen ploeteren om verderop op het pad te komen. Op de valreep dus nog onder de modder en drek. Een echtpaar met 2 honden, die ons tegemoet komen, laten we onze drekschoenen zien. Zij moeten er nog doorheen om in het bos te komen, maar ze geven er niets om gelukkig! Wij kunnen dan nog genieten van prachtige vergezichten, terwijl een bleek zonnetje een stuk land in de verte in een prachtige geelgouden glans zet. Je kunt nu echt goed zien, dat we weer van de Hondsrug afdalen naar het dorpje Exloo. In het centrum lopen we nog langs een paar kunstwerken en bereiken dan de grote tent, waar we ons afmelden. Dan begint het lange wachten op de snert, want………de snert is op en het duurt w.s. een 20 minuten voor er nieuwe soep is. We nemen intussen een drankje, maar als  er weer nieuwe voorraad is, is de rij zó lang, dat de laatsten wéér naast het net vissen. Als ons dat tot 3 keer toe is overkomen, geven we de moed op. Dan maar zonder snert weer op huis aan. Eigenlijk was dit dus het enige minpuntje van de verder zo prachtige, goed georganiseerde dag. Omdat ik nog weer een flinke rit voor de boeg heb, laat ik het shoppen in de prachtige winkel maar aan anderen over. Maar ben vàst van plan hier nog eens naar toe te gaan, want het is werkelijk onvoorstelbaar, wat hier te koop is aan sport- en wandelschoenen, kleding, enz. Alles heel mooi geëtaleerd. Een gezellige koffiecorner achter in de winkel. Het is haast niet te geloven, dat in zo’n klein dorpje als Exloo zó’n mooie winkel is, die dan ook nog eens bestaansrecht blijkt te hebben!!!! Héél bijzonder!

In de auto geniet ik nog na van de mooie, gezellige dag in het Drentse land.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code