Loopclubje Wiebe rondje Parrega, 4 maart 2015.

We naderen Parrega weer.

 

Het is inmiddels maart en dat is te zien als we door Wiebe uitgenodigd worden om een kijkje te komen nemen in de schuur. Allemaal schapen met lammetjes, zowel witte als ook enkele zwarte. Het gemekker en geblaat is niet van de lucht! Een prachtig gezicht! Diverse schapen hebben een drieling gekregen en er is zelfs een vierling geboren! Uniek! En…..ook heel bijzonder, er is tot nu toe niet één “wouterke” bij! Ze drinken allemaal mooi bij de moeder en dat scheelt heel wat werk. Nog 9 schapen moeten “bevallen”. En dan heeft Wiebe (en Tite ook denk ik) een heel drukke periode achter de rug.

Nu we hier zo mooi als groep verzameld zijn, vertelt Wiebe meteen maar even waar we vanmiddag naar toe rijden. Wèl een eindje, maar……er is ook een verrassing, dus vandaar de rit naar Parrega. Het weer is dan nog prima, de zon schijnt en ja, dom,dom, dan laat ik m’n paraplu maar in de auto liggen. Nou, dat is dus niet zo’n handige zet zal later blijken.

We lopen naar de brug, waar we nog een tijdje wachten op een auto met wandelaars. Gelukkig hebben ze het gevonden en lopen we door het dorp. Passeren eerst het huis met op de gevel het prachtige gedicht van Tsjits Peanstra, getiteld: Huis van Stilte. Dan langs de Workumertrekvaart, waar 2 oude schepen pal voor het mooie, oude café De Harmonie afgemeerd liggen. Hierna meteen rechtsaf over het nog niet zo lang geleden aangelegde fietspad met tunnel onder de provinciale weg. Als de hele groep stilstaat, ben ik nieuwsgierig wat hier te zien is. Wel, op alle palen van het hoge hek, meters lang, zit een vogelnestkastje bevestigd. Leuk gezicht! Dan de tunnel in en dan is het wel duidelijk: een pikdonkere lucht komt onze richting op gewaaid. En het waait echt stevig! Het duurt dan ook niet lang of de hemelsluizen worden geopend en klettert de regen/hagel naar beneden. Het is koud, het doet pijn in je gezicht, vooral omdat we tegen die harde wind op moeten boksen!! Ik denk dat menige automobilist, rijdend op de parallel lopende provinciale weg, heeft gedacht: die lui zijn gek om met dit weer aan de wandel te gaan…….En een beetje gelijk moet ik hem wel geven. Er zijn t-shirts in de handel met de tekst: “Doge jo wol?” En of wij nou wel of niet deugen, een beetje (prettig) gestoord zijn we wèl denk ik.

We stappen stevig door om warm te blijven. Gelukkig klaart de lucht later op en door de harde wind zijn de kleren snel weer droog. De vergezichten zijn prachtig met de wilde wolkenluchten erboven. Een waterig zonnetje komt te voorschijn en we hebben inmiddels de wind in de rug. Dat loopt heel wat aangenamer.

Wiebe besluit bij een splitsing de kortere route te nemen i.v.m. de gemaakte afspraak. Zo komen we over het erf, waar de restanten staan van een afgebrande boerderij. Een wel heel trieste aanblik. Tussen de troep allemaal bloeiende sneeuwklokjes. We klimmen over een hek en lopen door het weiland. Het zit stikvol muizengaten en sporen. Wàt een strop voor de boeren! Af en toe een plukje gras en verder kale plekken.

Zo komen we weer terug in Parrega, waar we in de auto’s stappen. Over een smalle betonweg dwars door de weilanden bereiken we Zorgboerderij “Veldzicht”. Dit is dus de verrassing, die Wiebe voor ons in petto had. We arriveren op het moment, dat bezoekers van de dagbesteding met busjes weer naar huis worden gebracht. Alleen Henk, die hier ook 2 dagen in de week komt, blijft en is heel blij om Tedde te zien, maar ook wij delen daarin. We worden hartelijk welkom geheten door Marian Leeuwe, die samen met haar man 6 jaar geleden, het initiatief heeft genomen om te starten met de opvang  van mensen met dementie. De dagbesteding is gericht op wat er nodig is om iemand zich prettig en op zijn/haar gemak te laten voelen. Zo kunnen de mantelzorgers ontlast worden en de bezoekers langer thuis blijven wonen. Het aantal bezoekers, dat per dag kan komen, is maximaal 12 personen. Dat het motto van deze zorgboerderij is: “De plek waar je jezelf mag zijn” en je veilig kunt voelen, bewaarheid wordt, blijkt later. Als we met z’n allen aan de lange tafel genieten van koffie/thee met cake, vertelt Henk uit eigen ervaring, dat hij zich hier erg thuis voelt, het naar z’n zin heeft en zich veilig voelt.

De prachtige ligging in het veld van de “Workumer Mar”, het grote erf, de vele dieren, de moestuin, dit alles doet veel mensen en kinderen met een zorgvraag lichamelijk en geestelijk erg goed. Want naast de dagbesteding zijn er 3 logeerweekenden per maand voor kinderen.

Het voert te ver om alles te noemen. Wie geïnteresseerd is en meer wil weten over deze zorgboerderij, raad ik aan om de website: www.zorgboerderijveldzicht.nl  te bekijken. Heel interessant om meer hierover te lezen. We zijn door het boeiende verhaal van Marian al veel te weten gekomen over alles wat hier gebeurt.

De tijd vliegt om, zodat we afscheid moeten nemen na Marian bedankt te hebben voor de buitengewoon gastvrije ontvangst!

Lekker opgewarmd en met een hoofd vol gedachten, rijden we weer naar huis.

We hebben een prachtige middag gehad!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code