Loopclubje Wiebe, rondje Oosterzee 18 maart 2015.

 

 

Als eerste weer even bij Wiebe de schuur in. Er zijn inmiddels al 83 lammetjes geboren. Zes schapen lopen nog hoogzwanger rond. In de schuur enkele bijzondere gevallen. Vier éénjarige schapen hebben voor het eerst gelammerd. Altijd spannend. Maar, alles is goed gegaan. Eén schaap stootte steeds het kleinste lammetje van de twee weg, waardoor ze geen drinken kreeg. Wiebe heeft een mooie oplossing gevonden: het schaap vastgebonden, zodat ze het lammetje niet kan ruiken en zien. Probleem opgelost, want nu kan het dus wèl drinken en hoeft Wiebe niet tig keer per dag met de fles te komen!!!

Omdat de weersvoorspelling erg mooi was, nèt als de dag ervoor, heeft Wiebe het plan opgevat om in en rond Oosterzee te gaan wandelen.

Maar……het weer is lang niet zo mooi, integendeel, het is mistig en er waait een koude wind. Dus maar weer goed ingepakt op stap. Eerst met de auto’s naar Oosterzee. We parkeren de auto’s tussen Oosterzee -Buren en Oosterzee. Even de weg over en we lopen het fietspad richting Tjeukemeer op. Dit pad heeft de naam Lodo van Hamelpad gekregen. En is een eerbetoon aan Lodo van Hamel, geheim agent van de Nederlandse regering in ballingschap. Hij is in 1941 na een missie, waarbij hij door een watervliegtuig uit het Tjeukemeer zou worden opgepikt  en teruggebracht naar Engeland, gevangen genomen met nog 4 mannen, waaronder degene, die met de roeiboot het Tjeukemeer opging om Lodo zo te kunnen laten ontsnappen. Alleen Lodo is op 10 juni 1941 gefusilleerd op de heide bij Laren. Hans Hers, vriend van Lodo, die roeide, is ver na de oorlog opgespoord en werd uitgenodigd het naar Lodo genoemde pad te openen.

Er heeft zich trouwens in deze contreien heel wat afgespeeld tijdens de bezetting door de Duitsers.

Wij lopen dit mooie pad langs de boorden van het Tjeukemeer en hebben gelukkig de koude wind achter. Wel begint de zon een beetje door te breken en daar wordt het direct een stuk aangenamer van. Eerst is de schoorsteen van de voormalige zuivelfabriek een baken waar we naar toe lopen. We gaan echter niet het dorp in, maar lopen nog even verder langs de jachthaven en krijgen dan het prachtige gemaal, ook met schoorsteen te zien. We slaan echter eerder af en komen zo in Echten uit. Staan stil bij het prachtige bronzen beeld met de titel: “het kind is er nog” . Het ontwerp van het beeld van een moeder met daarachter half verscholen achter haar rokken het hoofd van een kind is van Naomi Elburg, die echter de voltooiing niet meer mee heeft kunnen maken. Ze overleed in 2007. Het beeld is geschonken door Loek Groenteman (Joods kind, in de oorlog hier ondergedoken) om iets terug te doen voor de “mienskip”die hem en nog anderen tijdens de oorlog zo gastvrij hadden ontvangen.

We volgen nu een smal pad langs de Middenvaart, dan de Commissiepôlle, die uitkomt op de Middenweg. Deze steken we alleen maar over en gaan direct de Landmansweg op, die later overgaat in een smal fietspad. Bekend terrein, want aan dit pad woont de familie Witteveen en daar hebben we al een paar keer aan de koffie en thee gezeten. Op afspraak wel te verstaan! We komen er nu weer langs, Geartsje is in de tuin en Sibbele scharrelt ook rond het huis. Hòe het zo gelopen is weet ik niet, maar voor we er goed en wel erg in hebben, lopen we niet verder. Sibbele gaat koffie en thee zetten, een gedeelte van de groep (wel 20!!!!) gaat naar binnen en een groepje sjouwt wat stoelen naar buiten en strijkt heerlijk in het zonnetje neer. Ongelooflijk! Niet afgesproken, volkomen onverwacht zitten we aan de koffie of thee met een lekkere koek erbij. Wàt een gastvrijheid van deze beide mensen! Sibbele heeft ook altijd wel een verhaal en weet veel te vertellen over allerhande zaken. Op een bepaald moment moeten we toch wel weer eens opstappen. Maar….ho,ho, Sibbele heeft nog een klus. Er moet een boom om en daar kan hij wel hulp van een paar sterke kerels bij gebruiken. Bij nader inzien blijkt niet de hele boom geveld te moeten worden, maar dat alleen de top eruit moet. Touw is al bevestigd, maar de zaagsnede is nauwelijks te zien. Op de vraag of wij vrouwen ook even mee willen helpen sjorren en trekken gaan we niet in. Per slot van rekening hebben de mannen al eeuwen de naam het sterke geslacht te zijn en wij het zwakke geslacht, dus laten we deze klus graag aan hen over en kunnen ze het nu mooi waar maken!!!!

Een eerste trekpoging mislukt, omdat er een stuk van het touw afknapt. Dat kan nog wat worden! Onder toeziend oog van ons wordt er opnieuw flink gesjord, gerukt en getrokken aan het touw. Geen beweging in de top van de boom te bespeuren. Weer een poging en dàn?? Oeps, wéér knapt het touw, buitelende en spartelende mannen op de grond, wàt een spektakel!!!! Hilarische momenten beleven we hier. De lachsalvo’s verbreken de stilte. Wàt een plezier hebben we om die “gevallen” mannen. Gelukkig komt iedereen met de schrik vrij, geen ongelukken of blessures.

Tegen Sibbele wordt gezegd: we komen wel terug om je te helpen als je eerst een stevig touw aanschaft en een diepere zaagsnede maakt!!!!

Natuurlijk bedanken we het echtpaar voor de zo gastvrije ontvangst.

Het zal duidelijk zijn, dat we deze middag met dit gezellige en later zo hilarisch verlopen bezoek aan Sibbele en Geartsje niet snel zullen vergeten!!!!

Het is al behoorlijk laat als we het pad verder aflopen langs de Gieterse Vaart en weer in Oosterzee uitkomen. Nog even terug naar de auto’s en de middag zit er weer op. Bij de boerderij van Wiebe en Tite nemen we afscheid van elkaar en kijken al weer uit naar de volgende tocht, want dan heeft Wiebe weer een leuke verrassing voor ons! Ben benieuwd!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code