Loopclubje Wiebe, rondje Kippenburg, 1 april 2015.

 

 

Omdat Wiebe 14 dagen geleden ons heeft verteld, dat hij  de volgende keer een verrassing voor ons in petto had, zijn we allemaal vol verwachting naar Harich gekomen. Wiebe houdt echter eerst de spanning er nog even in.

Vanwege de harde wind (waar we 14 dagen geleden ook al een flinke portie van hebben meegekregen) gaan we met de auto’s naar Kippenburg en zoeken het bos op, waar je toch altijd beschutting vindt. Wèl wordt het een korte wandeling i.v.m. het vervolg van de middag.

We lopen inderdaad heerlijk beschut door het bos. Eerst een oversteek van een weiland, vol strond en grote plassen. Ook in het bos zijn de paden modderig en moeten we omtrekkende bewegingen maken als het pad niet meer begaanbaar is. Bijzonder is wel, dat we toch elke keer  weer op “nieuwe” paden terechtkomen. Mooi, dat Wiebe de omgeving hier zo goed kent! Dat het gestormd heeft de afgelopen dagen is duidelijk te zien. Overal afgebroken takken. Op de fietspaden best gevaarlijk voor de fietsers. Als je er een tussen de spaken krijgt….. dan is er grote kans op een valpartij. Af en toe trappen we ze aan de kant, maar je kunt wel aan de gang blijven! Dan weer lopen we in het zonnetje, dan weer wordt het donker en volgt een hagelbui (tje). Gelukkig steeds van korte duur, zodat je er weinig last van hebt. We maken een slag over de Nijemardumerheide.  Uiteindelijk komen we uit op de Sminkewei. Gaan niet richting Oudemirdum, maar lopen terug naar Kippenburg. De Golfbaan , waar we langs lopen, ligt er ogenschijnlijk verlaten bij. Het is nou ook niet bepaald prettig weer om te golfen. Maar……even verder, tòch een stel golfers, die niet benauwd zijn om een bui op hun dak te krijgen! Via het mooie pad langs de golfbaan komen we bij de camping Kippenburg en dan is het nog maar een klein eindje naar de auto.

Nu krijgen we dan te horen, wàt de aangekondigde verrassing is. We gaan naar een geitenboerderij, iets buiten Wyckel. Lijkt ons allemaal erg leuk. Bij aankomst op de “Veldman Farm” worden we welkom geheten door Walter Veldman, die hier samen met zijn vrouw een geitenhouderij runt. Hij heeft de boerderij van zijn vader overgenomen. Het melkvee is weg en er zijn geiten voor in de plaats gekomen. De voormalige mestsilo, waar we eerst naar binnen gaan, is omgetoverd tot een prachtig onderkomen voor de jonge, pasgeboren geitjes. Ze zijn in verschillende groepen verdeeld, al naar gelang hun leeftijd. Boven de omheinde ruimtes hangen warmtelampen. Twee geitjes, nog maar één dag oud, zitten apart in een plastic box, onder de warmtelamp. Walter legt uit hoe alles in z’n werk gaat. De pasgeboren geitjes worden direct bij de moeder weggehaald. Krijgen eerst biest en later melk, gemaakt van melkpoeder in een speciale machine, die middenin staat. Slangen leiden naar de tussenliggende schotten. De slang gaat via een gat door het schot en aan de andere kant bevinden zich de spenen, waar de geitjes naar eigen believen kunnen drinken. Een handig systeem. Een geit is zo’n 150 dagen drachtig en na de geboorte van de jonge geitjes, kan ze wel 2 jaar lang worden gemolken! De melk wordt elders tot melkpoeder verwerkt. Het melken van al die geiten (600 meen ik te hebben onthouden) is erg tijdrovend. Twee keer per dag neemt het 2 1/2 tot 3 uur in beslag! Robots zijn er niet voor het melken van geiten.

Na het bezoek aan de jonge geitjes, gaan we naar de grote stal, die in september vorig jaar gereed is gekomen. Super modern, aan weerskanten rolgordijnen, die bij mooi weer voor een aangenaam verblijf zorgen. Walter demonstreert even hoe het werkt.

Onvoorstelbaar om zó veel geiten bij elkaar te zien! Ze zijn bovendien behoorlijk groot. Een speciaal ras en er zijn erbij, die zulke grote uiers hebben, dat de boer zelf het woord “patatzak”in de mond neemt. Bijzonder zijn ook de pupillen in de ogen. Niet rond, maar rechthoekig.  Door de lengte van de stal een lopende band met hooi, waar de geiten aan weerskanten bij kunnen. Omdat geiten graag klimmen en klauteren, heeft Walter een klimrek laten maken, waar de geiten van 2 kanten naar boven kunnen klimmen en bovenop iets te eten vinden. Middenin de stal een grote voedermachine, die scant of een geit mag eten of niet. Is die wèl aan eten toe, dan gaat automatisch een luikje open en krijgt de geit brokjes. De twee honden zijn de beste maatjes met de geiten en scharrelen rustig tussen ze door!

Dan gaan we nog even naar een hok buiten, waar o.a. 2 bokken staan. Dat is al van verre te ruiken!!! Ze hebben o.a. gezelschap van een pony en een aantal geiten.

Rest nog een kijkje in de melkkelder. Een mooi gezicht al die slangen en de apparatuur, waar alles op geregistreerd wordt. Geen gedoe meer met briefjes in de zak van de overal, die soms “meegewassen” werden, waardoor alle gegevens verloren gingen. Die tijd is geweest. Het is nu de “computertijd” met alle gemakken van dien.

Een flinke poos hebben we hier doorgebracht en zijn veel dingen aan de weet gekomen. Erg interessant! Wiebe bedankt Walter voor de gastvrije ontvangst op zijn bedrijf. Straks zijn er weer “open dagen” , zodat meer mensen kennis kunnen nemen van wat het inhoudt om geitenboer te zijn.

Terug nu met de auto’s naar Harich, naar de boerderij, waar Tite al op ons zit te wachten. Zoals gewoonlijk is het weer een gezellige, plezierige nazit onder het genot van een kopje koffie met eigengebakken cake! We wensen elkaar fijne Paasdagen toe. Voor de volgende tocht over 14 dagen zullen we elkaar eerst nog zien bij het bezoek aan de bronsgieterij in Balk, dat Wiebe geregeld heeft.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code