Dinsdag wandeltocht rondje Nijemirdum 28 april 2015

 

 

 

Siep, Roelie en ik, de “Balksters” hebben de tocht van vandaag voorbereid. Dit keer niet vanuit Balk, maar we hebben nu het Dorpshuis van Nijemirdum als uitvalsbasis voor deze laatste wandeltocht van het seizoen 2014/2015. Al weer de laatste keer! Wat gaat de tijd toch snel!

Om half 10, zoals gebruikelijk, aan de koffie. Omdat ik de dag erna jarig ben, trakteer ik op oranjekoek bij de koffie en dat valt er bij iedereen goed in! Ook Iebele kan, nu het zo dichtbij is, leuk erbij zijn. Nu we zo met z’n allen bij elkaar zitten, vraagt Tineke even het woord en vertelt ons over de slechte berichten, die hun dochter Jocelyn heeft gekregen. De tumor is gegroeid, maar wat nog erger is, er zijn uitzaaiingen. Heel verdrietig en zorgelijk voor Anne en Tineke. Ik schrijf het tòch maar even in dit verslag, omdat de groep lang niet compleet is en iedereen op deze manier op de hoogte wordt gebracht en mee kan leven in welke vorm dan ook. Wij zijn er stil van en woorden schieten gewoon te kort. Tòch is het goed om met elkaar niet alleen de blijde dingen te delen, maar ook de heel verdrietige en moeilijke

dingen, die op ons pad komen. Bewonderenswaardig hoe Tineke ons van een en ander op de hoogte heeft gebracht.

 

Om 10 uur op pad. Het is zwaar bewolkt en er staat een stevige, koude wind. Dat voelen we meteen als we door het kale landschap lopen richting IJsselmeer. De donkere bui, die we al een tijdje hebben zien hangen, komt dichterbij en ja hoor, het begint stevig te regenen. Met paraplu op en in plastic vervolgen we de route. Gelukkig is het ook wel weer eens even droog en dat komt goed uit als we bij de Betonpleats een brug zien, die eigenlijk geen brug is, maar eindigt in een boven de dijk uitstekend uitzichtpunt. Hoewel het somber is, heb je hier tòch een prachtig uitzicht over het IJsselmeer met in de verte een lange rij windmolens.

We passeren hierna de Betonpleats.  Omdat een vorige eigenaar van zand en grind betonnen muren bouwde voor een nieuw huis bij de boerderij kreeg die dus deze naam. De huidige bewoners, de fam. Westra heeft op 12 maart j.l. de 1ste prijs gewonnen van de meest duurzame jonge boer + de publieksprijs, waar ze uiteraard heel trots op zijn.

We lopen verder over de Liemerige Wei langs Recreatiebedrijf “De Hege Gerzen” , waar het ’s zomers heerlijk toeven is en maken een uitstapje naar het uitzichtpunt: het Oudemirdumerklif. Komen daarbij langs een oud huisje en volgen het pad met aan weerskanten een z. g. túnwâl, tuinwal, opgebouwd uit afgestoken zoden. Deze tuinwallen zijn uniek in de wereld en komen alleen voor op Texel, in Wieringen en Gaasterland. Ze deden dienst om stukken weidegrond af te scheiden (te betuinen). Bij gebrek aan opgaande begroeiing, stenen en sloten gebruikte men gestapelde zoden. Na verloop van jaren wordt een tuinwal interessant voor planten en dieren.

We vervolgen de route en komen in Oudemirdum, waar de marktkooplui hun waren aan het inpakken zijn. Gelukkig staat er nog een tent, waar we even onder kunnen schuilen , want het regent weer behoorlijk. Al snel is de bui voorbij en lopen we Oudermirdum uit. Via de Hege Bouwen en het Wytlânsdykje arriveren we in Nijemirdum, waar in het Dorpshuis ons een heerlijke champignonsoep wacht. Het zit er prettig en gezellig, zodat het Siep enige moeite kost de groep weer in beweging te krijgen. Maar het lukt! We lopen niet ver, want nog in het dorp, verborgen achter een “gewoon” woonhuis van Roelof Veenstra, ligt een gigantisch grote tuin van maar liefst 4000m2. Aangelegd door Roelof, timmerman van beroep, die tuinieren als hobby had en nog heeft. Steeds voegde hij een stuk aan z’n tuin toe door weer een stuk erachter liggend weiland om te toveren. Je weet ècht niet wat je ziet! Een enorme verscheidenheid aan planten en bloemen, houtsnijwerk van grote vogels, diverse vijverpartijen, overal zitjes met zelfs een hoog gebouwd terras, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over de tuin en de omliggende weilanden. Iedereen is behoorlijk onder de indruk van de grootte en de schoonheid van deze tuin. Als we weer verder gaan lopen met de 2e lus van deze dag, wordt er nog wel even over nagepraat.

We verlaten Nijemirdum om even later een pad in te slaan het “Jeneverdykje” geheten. Aan de ene kant bos, aan de andere kant akkers. Als we bij een bank komen, roept Siep de hele groep even bij elkaar, want hij heeft een verrassing in petto. Uit mijn rugtas komt een fles jenever tevoorschijn ( hoe toepasselijk, hi, hi!) en Roelie heeft piepkleine plastic bekertjes bij zich. Vanwege m’n verjaardag, de dag erna, trakteren Siep en Roelie ons allemaal op een borrel om te toosten. Harstikke leuk en iedereen geniet van dit slokje jenever! Na dit vrolijke intermezzo gaat de wandeltocht verder door de Bremer Wildernis om weer uit te komen op de Hege Bouwen. Via de Wissebuurt lopen we Nijemirdum weer in. We lopen nu de toren niet voorbij, maar maken een slag over de begraafplaats, waar naast de graven van Geallieerde gesneuvelden uit de 2e Wereldoorlog ook veel graven zijn te vinden van Molukkers, die in de jaren 50 van de vorige eeuw in een nog uit de oorlog stammend barakkenkamp zijn gehuisvest in woonoord de Wyldemerk. Ze hadden er een moskee, want de meesten waren Mohammedanen. Als er iemand overleed, werd die persoon in doeken gewikkeld en begraven hier in Nijemirdum met het hoofdeinde naar Mekka. Duidelijk is dat op het kerkhof te zien. De andere grafstenen staan in een andere richting. De graven hebben een steen aan het hoofd- en voeteneinde van het graf. Er zijn ook kleine graven van hier gestorven kinderen. In mei 1969 zijn de laatste bewoners van het kamp vertrokken naar woonwijken in Ridderkerk, dichtbij Den Haag, waar een moskee was. Anderen gezinnen vertrokken naar Waalwijk,  een aantal keerde terug naar Indonesië. De barakken werden afgebroken, de moskee werd gesloopt en veranderde in een opslagloods bij Joure. Alleen het elektriciteitshuisje staat er nog. Een gedenksteen herinnert aan dit woonoord.

De toren op de begraafplaats dateert uit de 14e eeuw. De bijbehorende kerk, gewijd aan de heilige Nicolaas,  is in 1516 door de Bourgondiërs in brand gestoken, weer herbouwd, in 1702 niet meer te gebruiken en halverwege de 18e eeuw afgebroken. De toren is in 1974 geheel gerestaureerd. De laatste restauratie vond plaats in 2002.

De toren bevat een klok, gewijd aan Maria en is in 1541 gegoten in Mechelen. Na 1969 is er niet meer geluid tot in 1983 door toedoen van dorpsbelang er een elektrische luidinstallatie werd geplaatst. De klok wordt weer op de oude tijden geluid: om 8 uur, 12 uur en 4 uur.

Evenals bij overlijden: 3 kwartier voor een man, een half uur voor een vrouw en een kwartier voor een kind.

We steken schuin de weg over en zijn weer terug bij het Dorpshuis, waar we nog een poosje nazitten met een drankje. We hebben een gezellige dag gehad, waarbij met name ’s middags het weer zich van de goede kant liet zien en we konden genieten van de zon en de schitterende wolkenluchten.

We nemen afscheid van elkaar en hopen elkaar weer gezond en wel terug te zien in september, bij de aftrap van het nieuwe wandelseizoen 2015/2016 van onze wandelgroep.

 

 

 

 

 

 

  1. gonny van dieren

    Elly,altijd weer een lust om je verslag te mogen lezen..Zo uitvoerig samengevat wat we gezien en beleefd hebben.Heel fantastisch! Zo echt nu op een eigen website,zal er zeker vaak op komen.
    Hoop dat we nog lang zullen wandelen en ervaringen kunnen delen.liefs gonny

    1. Elly Koopman Bericht auteur

      Dankjewel Gonny. Wat leuk, dat je alles al hebt bekeken! Was een leuke dag hè? En ja, ik hoop ook zó, dat we nog lang met elkaar zullen kunnen wandelen. Liefs Elly

  2. Lies Riemersma

    Dag Elly, wat een schitterende foto’s vooral van die tuin met de vijverpartij.
    Ben je vergeten te bedanken voor de oranjekoek, dus bij deze.
    Wens je een fijne wandelzomer toe.
    Groet, Lies

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code