Jabiksrûntsje Zwarte Haan (Swarte Hoanne) zaterdag 11 juli 2015.

 

Op de foto klikken om het hele album te bekijken.

 

 

Ook dit jaar organiseert de Stichting Tsjerkepaad (Kerkenpad) in samenwerking met Stichting Jabikspaad (Jacobspad) weer de z.g. “Jabiksrûntsjes”. Er zijn prachtige wandelroutes uitgezet van zo’n 15 km., die tijdens Tsjerkepaad in de open kerken op en nabij het Jabikspaad liggen.

Een mooi uitgegeven boekwerkje beschrijft de routes en enkele bijzonderheden. Dit jaar is het thema: “Kerk en Natuur”.

 

Afgelopen zaterdag het eerste rondje vanuit Zwarte Haan.

“Zware Haan”, “Zwarte Hoek”, “Zwarte Horne” is een bijzonder stukje Fryslân. De naam heeft dan ook niets met pluimvee te maken, maar komt van zwarte, donkere hoek. De ‘Hoek’ markeert het naar het oosten buigen van de kustlijn van het vaste land van Friesland. In vroeger eeuwen werd de zee vooral door de zuidelijke volken ‘Mare Frisicum’genoemd.

Zwarte Haan is op het einde van de 18e eeuw ontstaan. Rond die tijd stond hier een herberg, waar, in de Franse tijd, kustwachten hun toevlucht hebben gevonden. Voor hen moet deze plek een echt ‘finistère’ zijn geweest, einde der aarde. Wie op weg gaat en de camino naar Santiago de Compostela gaat lopen of fietsen, zal hier afscheid nemen van de zee om haar pas aan het einde van de pelgrimstocht terug te zien in Finistère aan de Spaanse kust. Met enig gevoel voor humor zou je Zwarte Haan wel het ‘Finisterra van het Noorden’ kunnen noemen!!!

Er is een tijd een veerdienst geweest naar Hollum op Ameland, die tot 1948 heeft gevaren.

Het bronzen beeld van de Slikwerker (kunstenaar Frans Ram uit Hegebeintum) aan de voet van de dijk (helaas onlangs van z’n sokkel gereden door een freesmachine, die wegwerkzaamheden verrichtte) is een eerbetoon aan de mensen, die eeuwenlang hun beste krachten hebben gegeven aan het zware werk buitendijks ten tijde van de inpoldering.

 

Zo tegen de klok van 10 uur arriveren de wandelaars op het terras van het mooie “Restaurant de Swarte Haan”. We melden ons aan bij Gerrit Groeneveld (samen met Gerrit v.d. Iest en pastoor Jan Romkes van der Wal organisator van deze Jabiksrûntsjes). Onder het genot van een kopje koffie op het zonnige terras maken we kennis met elkaar. Een pelgrim heeft iets met stempels (noodzakelijk om in Santiago aan te kunnen tonen, dat je in ieder geval de laatste 100 km. te voet hebt afgelegd!!). Dus laten we ook hier het eerste stempel zetten in het hierboven beschreven boekje, op de speciaal voor dit doel bestemde pagina.

Dan de dijk op, een blik werpen op het Wad, een moment van bezinning en stilte op de dijk. En stil is het. Oorverdovend stil. Af en toe het geluid van een blatend schaap en in de verte verblijvende vogels. Ieder zo met zijn of haar eigen gedachten, bewust van de onmetelijke ruimte waar we ons in bevinden. Heel bijzonder! Nadat Gerrit en Corien Groeneveld (domineesechtpaar uit Parrega) nog iets hebben voorgelezen over de pelgrim, zingen we onder gitaarbegeleiding van Gerrit het lied: Dona Nobis Pacem (in canon).

De dijk af, de Nieuwebildtdijk op, een lange, rechte dijk met allerlei soorten huizen en huisjes, vaak verbouwd en bewoond door Bildtkers, maar ook door veel mensen van buiten de provincie, die hier zijn neergestreken (o.a. kunstenaars). De bebouwing is hoofdzakelijk aan één kant van de dijk. In de diepte aan de andere kant af en toe een boerderij. Na een aantal kilometers verlaten we deze dijk, gaan de Bordineweg op, die uitkomt op de Oudebildtdijk.

Deze dijk is zo’n 15 km. lang en loopt van Oudebildtzijl tot Harlingen. De Nieuwebildtdijk loopt van Oudebildtzijl tot Zwarte Haan en dan is er de 3e dijk, de in 1982 op deltahoogte gebrachte zeedijk. Mensen uit Zuid-Holland trokken hierheen en deden het zware werk wat de inpoldering met zich meebracht. Er vond taalvermenging plaats, waardoor de specifieke taal: het Bildts is ontstaan.

De tussen de dijken liggende gebieden tonen een geometrische verkaveling: rechttoe rechtaan. De grond is vruchtbaar (zeeklei) en dat is te zien aan alles wat hier wordt verbouwd. Prachtig zijn in deze tijd van het jaar dan ook de diverse tinten groen, overgaand in geel van het al van kleur veranderende graan, overgoten door het stralende zonlicht. Het is dus weer GENIETEN vandaag. Het is het Bildt op z’n mooist!

Zo lopen we Oude Bildtzijl (Ouwe-Syl) binnen. Syl is het friese woord voor sluis. Het dorp is ontstaan in 1505 toen de Oudebildtdijk werd aangelegd. Het was vroeger een havenplaatsje.

In het centrum dus de Syl, Eetcafé Het Graauwe Paard, de oude, Doopsgezinde Julianakerk en de Aerden Plaats: ‘Bildts Kultuurtoeristys informasysintrum’. In de hierachter gelegen prachtige vlindertuin strijken we neer. Eten onze boterham op, bestellen een drankje bij de bar,  genieten van alles wat staat te bloeien en van de muziek, die door een duo ten gehore wordt gebracht. Het maken van een groepsfoto door een fotograaf van de Bildtse Post zorgt voor enige drukte en irritatie bij enkele andere tuinbezoekers, maar al snel verdwijnen we uit het zicht, bekijken de mooie, in aparte kleuren geverfde Julianakerk, waar een kunstenaar z’n tekeningen exposeert en gaan dan weer op pad voor het tweede deel van de route.

Bij het verlaten van het dorp lopen we langs de voormalige zuivelfabriek, waar nu enkele kunstenaars hun atelier hebben. Na nog 2 kerken te zijn gepasseerd gaan we het dorp uit naar Nieuwe Bildtzijl, een klein dorpje. Voor we er goed en wel erg in hebben ligt het al weer achter ons. Via een weggetje met de mooie Bildtse naam: ‘t Búttendykswechy’ richting zeedijk. Komen langs een huis, waar ons door een mooie wegwijzer Goede Reis wordt gewenst en rusten even aan de voet van de zeedijk. Het is inmiddels behoorlijk warm geworden. Gelukkig vangen we bovenop de dijk een verkoelend briesje. Schitterend is nu het uitzicht op de kwelders met in de verte het slik en aan de verre horizon zien we de veerboot naar Hollum varen. Af en toe worden we een stukje begeleid door een aantal schapen. Zo nu en dan een klauterpartij over een hek, zodat we onze portie dagelijkse gymnastiek ook weer hebben gehad, hi,hi! Dit keer geen paarden in het buitendijkse gebied, wèl een kudde koeien (hokkelingen). Zowel naar links als naar rechts kijkend voel je je een nietig mensje in deze onmetelijke ruimte.  Al genietend, pratend en fotograferend komen we weer terug op de plaats, waar we ‘s ochtends zijn gestart, zoeken de inmiddels gloeiend heet geworden auto’s weer op en vertrekken naar St.Jacobiparochie, waar, in de Groate Kerk door de Stichting Groate Kerk en de Stichting Alde Fryske Tsjerken, een en ander is georganiseerd in het kader van deze pelgrimstocht. In de kerk is deze zomer weer een expositie, die voor iedereen te bezichtigen is. Nu verzorgt Wijnhuis UNIK uit Leeuwarden vanmiddag een “culinaire” pelgrimstocht met diverse soorten wijn, bier en hapjes uit België, Frankrijk en Spanje. De landen waar de pelgrim doorheen trekt op de pelgrimsreis naar Santiago de Compostela. Stefan laat ons proeven van de wijnen en ook de hapjes vallen goed in de smaak! Dan kondigt Reina Hilarides, de gastvrouw van deze middag, de powerpointpresentatie van Hans de Jong aan. Beelden van de Camino, die voor velen in de kerk een feest van herkenning zijn en herinneringen oproepen aan de tocht naar het verre Spanje. Zo rond de klok van half 6 sluit Reina dit samenzijn, iedereen bedankend voor zijn of haar inzet.

Een heel leuk en gezellig besluit van een prachtige wandeldag op het mooie Bildt!!!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code